همیشه برای والدین تماشای اولین تلاش‌های نوزاد برای مطابقت پیدا کردن با محیط زندگی لذت بخش است.
نوزادان ۹ مهارت ویژه را دارند.
بهتر است به هنگام بازی تا جایی که ممکن است نزدیک او بنشینید، از او بپرسید من کجا هستم. شنیدن صدای مادر برای نوزادان لذت بخش است. سپس سعی کنید زمان پنهان شدن و آشکار شدن را طولانی‌تر کنید و از صدای خود در طول بازی بیشتر استفاده کنید.
همیشه برای والدین تماشای اولین تلاش‌های نوزاد برای مطابقت پیدا کردن با محیط زندگی لذت بخش است.
اولین لبخند، اولین چنگ زدن و اولین غلت زدن ممکن است
به ظاهر بس یار ساده و طبیعی به نظر برسد اما در واقع جزو اصلیترین پایه‌های رشدی نوزاد محسوب می‌شود.
به گفته کار‌شناسان ۹ فعالیت اساسی نوزادان که از هفته‌های اول تولد آغاز می‌شود
زیربنای سلامت جسمی و روانی کودک را تشکیل می‌دهد.

۱ – خندیدن:
کودک باید قادر باشد از ۸ هفتگی بخندد. ممکن است در هفته‌های اول تولد تغییر چهره کودک را به خنده تعبیر کنید.
اما در واقع او تا ۸ هفتگی قادر نیست بخندد. سیستم عصبی و بینایی وی حداقل ۸ هفته زمان نیاز دارد
تا کودک بتواند در واکنش به محیط پیرامون بخندد. خنده اولین مهارت اجتماعی است که کودک فرامی گیرد
و اولین نشانه رشد عاطفی وی نیز هست. در این سن کودک می‌تواند تفاوت بین احساس غم و شادی را درک کند.

۲ – غلت زدن:
نوزاد از ۲ تا ۳ ماهگی غلت زدن را تجربه می‌کند. او دست‌ها و پا‌هایش را به اطراف حرکت می‌دهد و کم کم دامنه تقریبی حرکت خود را می‌آزماید.
سپس اگر قدرت بدنی خوبی داشته باشد
حرکت‌های مداوم دست و پا باعث غلت خوردن او می‌شود. ممکن است بار اول از این کار به وحشت بیفتد و گریه کند.
بهتر است در این مرحله همواره مراقب یا پرستاری کنار او باشد.
غلت زدن از پشت به شکم تا ۵ ماهگی طول می‌کشد زیرا به هماهنگی بیشتری بین اعضای بدن نیاز دارد.
لازم نیست در این کار به او کمک کنید فقط مطمئن شوید که جای امنی دارد.

۳ – چنگ زدن:
طی ماه‌های اول زندگی، نوزاد سعی می‌کند مکان اشیا در محیط را تخمین بزند و برای دست یافتن به آن برنامه‌ای می‌ریزد.
مانند تلاشی که برای گرفتن پستانک از دست شما می‌کند.
شما می‌توانید با انداختن و برداشتن شیء در مقابل او نشان دهید
که چگونه می‌تواند از دستانش استفاده کند و اشیا را در دست بگیرد.
در طول زمان او یاد می‌گیرد جغجغه را طوری به دست بگیرد که صدایش بلند شود.
این مرحله یعنی یاد گرفتن چنگ زدن یکی از مهم‌ترین قابلیت‌هایی است که کودک فرامی گیرد
زیرا از طریق آن می‌تواند اولین گام‌ها را در بازی کردن با خود و یا دیگران بردارد.

۴ – آغوش گرفتن:
از ۵ ماهگی نوزاد به راحتی برای مادر و اطرافیانی که آن‌ها را می‌شناسد آغوش باز می‌کند.
او می‌تواند عروسک‌هایش را بغل کند و از شما در بازی و بغل کردن اسباب بازی‌ها چیزی یاد بگیرد.
البته همه بچه‌ها به یک اندازه بغل کردن را دوست ندارند.
بعضی از نوزادان احساساتی‌تر هستند
و برخی دیگر چنان سرگرم محیط و بازی می‌شوند که تمایلی به در آغوش گرفته شدن ندارند.
بنابراین اگر کودکتان تمایل زیادی ندارد که او را در آغوش بگیرید نگران نشوید.

۵ – قایم باشک:
این بازی را می‌توان از ۶ ماهگی با بچه‌ها انجام داد و مهم نیست
چند بار در روز این بازی را با او انجام می‌دهید چون کودک از آن خسته نمی‌شود.
پنهان شدن چهره زیر دست‌ها و تماشای صورت خندان مادر اصلا برای نوزاد تکرارشونده نخواهد بود و او هر بار از این بازی لذت می‌برد.
بهتر است به هنگام بازی تا جایی که ممکن است نزدیک او بنشینید،
از او بپرسید من کجا هستم. شنیدن صدای مادر برای نوزاد لذت بخش است.
سپس سعی کنید زمان پنهان شدن و آشکار شدن را طولانی‌تر کنید و از صدای خود در طول بازی بیشتر استفاده کنید.

۶ – نشستن:
بیشتر کودکان از ۸ ماهگی قادر به نشستن هستند.
وقتی آن‌ها قدرت تعادل، توان پا‌ها و دست‌ها، کنترل سر، گردن و اعضای تحتانی بدن را پیدا کنند، می‌توانند بنشینند
در این مرحله نوزاد می‌تواند اشیا را نه به حالت افقی بلکه در راستای بدن خود ببیند.
در ابتدا قادر نیست به مدت طولانی تعادل خود را حفظ کند و نیاز دارد برای ثابت ماندن از دست مادر استفاده کند.
برای اینکه اورا تشویق کنیم به مدت طولانی بنشیند
یک اسباب بازی دوست داشتنی در مقابل او قرار دهید و از او بخواهید
آن را بردارد. چیزی نمی‌گذرد که می‌تواند بدون کمک شما بنشیند.

۷ – سینه خیز کردن:
کودک در ۸ تا ۱۰ ماهگی می‌تواند سینه خیز کند. او می‌تواند
با نشستن و سینه خیز کردن پس از آن موقعیت خود را تغییر دهد
و زاویه دید خود را بیشتر کند. او نحوه استفاده از دست‌هایش را یاد می‌گیرد
و درمی یابد که می‌تواند وزن بدنش را روی دست‌ها بگذارد.
نوزاد به سرعت با استفاده از دست و پا حرکت می‌کند و خود را روی زمین می‌کشد.
برای اینکه به او کمک کنید محیط پیرامونش را خالی کنید، از او دور شوید و بخواهید به طرفتان حرکت کند.

۸ – ایستادن:
تا ۸ ماهگی پاهای کودک آن قدر توان پیدا می‌کند که بتواند بدن را نگه دارد. قبل از آن کودک فقط با کمک دیگران می‌توانست راه برود،
او حالا با اعتماد به نفسی که پیدا کرده است می‌تواند بنشیند، سینه خیز برود و بایستد.
از تشویق کردن او دست برندارید و بگذارید با کمک اشیای ایمن اطراف مانند مبل، صندلی و تخت بایستد.
وسایل خطرناک و تیز را از دسترس او دور کنید.

۹ – راه رفتن:
اولین قدم‌های کودک در ۱۰ تا ۱۴ ماهگی برداشته می‌شود که پیشرفت قابل ملاحظه‌ای است.
راه رفتن با قدرت ماهیچه‌ها، هماهنگی بین اعضای بدن، حفظ تعادل و هوش هیجانی ارتباط دارد.
کودک برای راه رفتن باید اعتماد به نفس زیادی داشته باشد
تا مطمئن باشد وقتی پایش را بلند می‌کند هنوز زمین زیر پایش است!