عشق ممنوعه‌شان آن‌ها را برای تمام زندگی آواره کرد؛ مجبور شدند به خاطر آن، در کوه‌های بلند و دوردست مرکزی کشور، برای مدتی در تبعید به سر برند. مدتی هم به تاجیکستان پناه بردند و حتی برای فرار از تهدید مرگ کینه‌توزانۀ اعضای فامیل‌شان، به زندان پناه بردند.
حالا، دو سال پس از این‌که این دو جوان عاشق اهل افغانستان در پی عشق‌شان از خواست‌های فامیل‌شان فرار کردند، در ناوقت روز سه‌شنبه، با گرفتن یک ویزای ۹۰ روزه از سفارت آمریکا در کابل، به شهر نیویورک رسیدند. زکیه و محمدعلی قصد دارند تا به کمک یک گروه امداد بین‌المللی، درخواست پناهندگی بدهند.
دیری است که این دو جفت افغان، همراه با دختر ۱۷ ماهه‌شان رقیه، زندگی عادی و خاطر آرام نداشته‌اند.
زمانی که زکیه فامیلش را ترک کرد، اعضای فامیل او از روستای ‌شان اخراج شدند و در پی تعقیب زکیه و محمدعلی برآمدند. فامیل زکیه، به‌عنوان یک تاجیک سنی، عشق او و ازدواجش را با محمدعلی که یک هزاره شیعه است، باعث بدنامی‌شان می‌داند و از نگاه فامیلش زکیه باید کشته شود.
اما مشکلات طاقت‌فرسای فرا‌روی این دو عاشق که به‌طور سلسله‌ای در روزنامه نیویورک‌تایمز و همچنان در کتاب «دو عاشق» نوشتۀ راد ناردلند نقل‌شده‌اند، به نظر می‌رسد که هنوز پایانی ندارند. حتی اگر این دو جفت، تا پای جان عاشق هم در آمریکا پناهندگی بگیرند، هردوی‌شان بی‌سواد‌ هستند. تجربۀ آن‌ها تنها کار و زندگی در مزارع کچالو، کنار خانه‌های‌شان در بامیان است.
محمدعلی در کابل لحظاتی قبل از پرواز که خیلی نگران بود، گفت: «ما به خدا پناه می‌بریم. ما تمام تلاش‌مان را در اینجا کردیم، اما شرایط تغییر نکرد. آنجا، حداقل ما می‌توانیم راحت و در امنیت زندگی کنیم».
تلاش‌های قبلی آن‌ها برای پناه‌جویی در سفارت‌خانه‌های کشورهای غربی در کابل، به شمول سفارت آمریکا نتیجه نداده بودند. به آن‌ها گفته‌شده بود که باید اول افغانستان را به شکل مهاجر ترک نمایند. زمانی‌ که آن‌ها به این کار اقدام کردند و هنگامی‌که در خزان سال ۲۰۱۴ به تاجیکستان رسیدند، تلاش‌شان با فاجعه‌ای روبرو شد. تقریباً ۵ هزار دالر پس‌انداز آن‌ها، شامل جواهرات زکیه و تلفن‌های موبایل‌شان دزدیده شد و دوباره به افغانستان برگشت داده شدند.
این بار، پروسۀ گرفتن ویزای آمریکا برای‌شان راحت‌تر بوده است. مورد آن‌ها، شامل ویزای محدود انسان‌دوستانه می‌باشد. ویزای انسان‌دوستانه، یک برنامه ویزای محدود برای آنهایی است که اجباراً دچار حالت اضطرار شده باشند. تسهیلات این ویزا برای محمدعلی و زکیه توسط یک حقوق‌دان شرکت حقوقی بین‌المللی «وایت اندکس» به‌نام «پونام گوپتا» فراهم شد. او توسط گروه امدادی (WAW – Women for Afghan Women) استخدام شده بود.
زمانی که محمدعلی توسط پولیس کابل پس از شکایت پدرزنش و اتهام اختطاف زکیه بازداشت شد، این سازمان امدادی برای زکیه در خانه امن‌شان پناه داد و حقوق‌دان‌های این سازمان در آزادی محمد علی کمک کردند.
منیژه نادری، رییس اجرایی این سازمان گفت: «زمانی که دوسیه آن‌ها سیاسی شد و توجه اکثریت رسانه‌ها را جلب کرد، ما فهمیدیم تا زمانی که آن‌ها در افغانستان باشند، زندگی‌شان در معرض خطر قرار دارد. آن‌ها نمی‌توانستند در هیچ جایی آرام زندگی کنند. فامیل زکیه آن‌ها را پیدا می‌کرد».
خانم نادری گفت که کارکنان این گروه امدادی در نیویورک تلاش می‌کنند تا برای این دو «رومیو و ژولیت» افغانستان کمک کنند که در آنجا زندگی نمایند.