کارلوس آلبرتو کاپیتان تیم افسانه ای برزیل که به همراه این تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۷۰ شد در ۷۲ سالگی به دلیل سکته قلبی درگذشت.
کارلوس آلبرتو کاپیتان یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال جهان بود. برای اهمیت جایگاه او کافی است بدانیم برزیلی‌هایی که فوتبال برایشان در حمله خلاصه می‌شد در حضور غول‌هایی مثل پله، رولینو، توستائو و جرزینیو بازوبند کاپیتانی را به دفاع راست تیم دادند. بازیکنی که در ۲۵ سالگی قهرمان شد تا هنوز هم جوان‌ترین کاپیتانی باشد که جام جهانی را بالای سر برده.
آلبرتو طی دوران ۱۹ ساله بازی اش، ۵۳ بار برای “سلسائو” به زمین رفت و ۸ گل هم برای تیم ملی برزیل زد. او بازیخوانی استثنایی بود و توانایی بالایی در کنترل توپ و دریبل بازیکنان حریف داشت؛ ویژگی‌هایی که آن زمان در کمتر مدافعی دیده می‌شد.
“کارلوس آلبرتو تورس” بی‌شک یکی از بهترین مدافعین راست دنیا و از تأثیرگذارترین کاپیتان‌های تاریخ فوتبال برزیل به حساب می‌آید. نام آقای آلبرتو در سال ۱۹۹۸ در تیم منتخب قرن بیستم قرار گرفت و فیفا در سال ۲۰۰۴ اسم او را در فهرست ۱۰۰ بازیکن زنده برتر تاریخ فوتبال جهان قرار داد؛ با این حال بسیاری از هوادارن فوتبال این اسطوره را با گلی به یاد می آوردند که در فینال جام جهانی ۷۰ مکزیک به ایتالیا زد.
او چهارمین گل این دیدار را با پاسی که از پله گرفته بود زد تا برزیل با پیروزی ۱-۴ مقابل ایتالیای دینو زوف و هم تیمی‌هایش قهرمان شود و برای همیشه جام ژول‌ ریمه را به خانه ببرد. گلی که از آن به عنوان یکی از «کاملترین» گل های تاریخ جام جهانی یاد می شود.
حرکت تیمی و پاس‌های بی‌نقص برزیلی‌ها از نزدیکی محوطه جریمه‌شان شروع شد و کارلوس آلبرتو با یک “بیرون پای” تماشایی آن را به گل تبدیل کرد.
کارلوس آلبرتو فوتبال حرفه‌ای را از باشگاه فلومیننزه آغاز کرد. او سه سال در این تیم بود تا این که در ۱۹۶۶ به سانتوز رفت تا با پله همبازی شود. او به همراه هر دو باشگاه قهرمان شد و در ۲۰ سالگی تقریبا خودش را ترکیب ثابت برزیل جا انداخته بود.
کارلوس آلبرتو در کمال تعجب برای جام جهانی ۱۹۶۶ به تیم ملی برزیل دعوت نشد اما دو سال بعد بازوبند کاپیتانی را به او دادند. در آن زمان او کاپیتان سانتوز بود و خیلی خوب فوت و فن رهبری تیم را می‌دانست.
این روزها بوسیدن جام در هنگام قهرمانی تبدیل به یکی از کارهای عادی در جشن قهرمانی شده ما شاید بسیاری ندانند اولین نفری که جام جهانی (ژول ریمه) را بوسید کارلوس آلبرتو در ورزشگاه آزتک مکزیکوسیتی بود: “وقتی جام را به عنوان کاپیتان گرفتم اولین کاری که از روی غریزه انجام دادم بوسیدنش بود. در واقع من اولین نفری بود که قبل از بالا بردن جام آن را بوسیدم.”
او فقط یکبار قهرمان جام جهانی شد اما در طول ۱۹ سالی که فوتبال بازی کرد به باشگاه‌های مختلفی رفت.
کارلوس آلبرتو بیشتر دوران بازیش را در سانتوز گذراند اما علاوه بر این تیم تجربه حضور در باشگاه‌های مختلفی مانند فلامینگو، نیویورک کاسموس و کالیفرنیا سرف را نیز داشت. او در کاسموس بار دیگر با پله همبازی شد و این‌بار فرانس بکن‌بائر و آندارنیک اسکندریان نیز جزو هم تیمی‌های او بودند . کارلوس آلبرتو در سال ۱۹۸۲ و پس از سومین قهرمانی با کاسموس کفش‌هایش را آویزان کرد.