مقام‌های محلی در ولایت دایکندی می‌گویند که آمار تلفات رویدادهای ترافیکی در مسیر جاده‌های دشوارگذر و کم‌عرض این ولایت، کمتر از تلفات ولایت‌های ناامن در حمله‌های تروریستی نیست.
دایکندی در مرکز کشور، طبیعتی خشن و کوهستانی دارد. دایکندی در ۱۳۸۳ خورشیدی از بدنۀ ولایت ارزگان جدا شد و به جمع ولایت‌های کشور پیوست؛ اما باگذشت بیش از ۱۲ سال از تشکیلش، هنوز حتی یک متر جادۀ آسفالت یا پخته ندارد و باشندگان آن به‌شدت از عدم توازن در توزیع منابع دولتی برای نوسازی و توسعه در این ولایت شاکی هستند.
حبیب‌الله رادمنش، معاون والی دایکندی به رادیو سلام‌وطندار گفت که باشندگان این ولایت پیوسته از دشوارگذر بودن و خرابی جاده‌های ولسوالی‌ها به شهر نیلی، مرکز دایکندی و ازآنجا به ولایت‌های هم‌جوار رنج می‌برند و این جاده‌ها همواره از آن‌ها قربانی می‌گیرند.
آقای رادمنش گفت که دلیل بالا بودن تلفات باشندگان دایکندی در رویدادهای ترافیکی، “فقط خرابی سرک‌ها است. راه‌های دایکندی، با راه‌های ولایت‌های دیگر هیچ قابل‌مقایسه نیستند.”
او گفت: قرار بود در سال ۱۳۹۵ خورشیدی جادۀ نیلی تا ولسوالی ورس بامیان آسفالت شود؛ اما وزارت مالیه هزینۀ این طرح را از بودجۀ سال مالی ۱۳۹۵ کشیده است.
مسئولان محلی دایکندی هشدار می‌دهند تا زمانی که جاده‌‌های ولسوالی‌ها به مرکز و ازآنجا تا ولایت‌های هم‌جوار حداقل به گونۀ درجه دوم و سوم ساخته نشوند، تلفات ناشی از خرابی این جاده‌ها هرروز بیشتر می‌شود.