زبان پارسی را غزنویان به هند بردند و از آن زمان به بعد فارسی برای قرن‌ها در شبه‌قاره حاکم بود. اما استعمار هند از سوی بریتانیا باعث شد تا فارسی از جایگاه زبان رسمی به حاشیه رانده شود اما با آن‌هم این زبان ریشه‌های محکمی را در خاک هند داشت.
نقش عارفان، شاعران و به‌خصوص مهاجرت هنرمندان و اندیشمندان را بعد از سقوط حکومت تیموریان هرات به هندوستان نمی‌توان نادیده گرفت. بسیاری از شاعران و هنرمندان از تعقیب حکومت تازه نفس صفوی به هند پناه بردند و در تقویه هرچه بیشتر زبان پارسی و در حوزه‌های هنر و معماری، گام‌های درخشانی را برداشتند.
در این میان بی‌مهری کشورهای پارسی زبان را نمی‌توان نادیده گرفت، با آن‌که بسیاری از دانشمندان هندی پارسی را بخش مهمی از هویت کشورشان می‌دانند اما کشورهای پارسی زبان نتوانستند تا حداقل امکانات بیشتری را در اختیار دانشگاه‌های بگذارند که پارسی در آن‌ها تدریس می‌شود‌.
داکتر شفق می‌گوید که میراث زبان پارسی را در هندوستان می‌توان به‌گونه آشکار دید هم در موزیم‌ها و هم در کتاب‌خانه‌های هندوستان و از سوی دیگر معماری خراسانی (‌ایران- افغانستان ) از رایج‌ترین معماری‌ها در هندوستان بوده است و در اکثریت آبده‌های تاریخی هند می‌توان آن را دید.
رییس دیپارتمنت زبان پارسی دانشگاه عثمانیه می‌گوید که پارسی خیلی به زبان‌های هندی، اردو، مهاراتی و تلگو کمک کرده است و این زبان‌ها از پارسی به‌گونه شدیدی متاثر هستند.
متاسفانه تا اکنون پژوهشگران زبان پارسی از خدماتی که دانشمندان هندی به این زبان انجام داده‌اند غافل مانده‌اند و بسیاری از آثاری که در این‌جا به زبان انگلیسی در مورد ادبیات پارسی نگاشته شده به پارسی برگردان نشده است.