به من پیشنهاد شده است اندکی درباره سخنرانی برای جمع در این کتاب صحبت کنم. فکر می کنم در نظر شما این موضوع با شخصیت ارتباط داشته باشد. بنابر این هر گاه در برابر جمعی می ایستید و می خواهید برای شان حرف بزنید، احتمالاً مطالب مندرج در این مقاله به شما کمک می کند.
تا جایی که به دستپاچه شدن مربوط است، آنقدرها نمی توانم به شما کمک کنم. جز اینکه بگویم اگر دیگران نمی دانستند که شما حرفی برای زدن دارید، از شما برای سخنرانی دعوت نمی کردند. این را در ذهن تان همواره فرو کنید که اگر در میان جمع کسی بیشتر و بهتر از شما می دانست، او را برای سخنرانی دعوت کرده بودند و شما به سخنان او گوش می کردید.
البته اگر قرار باشد درباره موضوعی حرف بزنید که اطلاع چندانی از آن ندارید، شما را به خاطر دسپاچه شدن سرزنش نمی کردم. اما اجازه ندهید در این موقعیت قرار بگیرید. این گونه جایی برای تشویق وجود نخواهد داشت. خودتان را بیش از اندازه جدی نگیرید. این گونه مشکلی پیش نمی آید. در اغلب موارد دیگران به صحبت های شما گوش می دهند. ممکن است چند نفر بگویند که شما درست می گویید، چند نفری هم ممکن است بگویند من با نظر شما مخالفم. اصل مطلب همین است.

چه مدتی باید سخنرانی بکنید

به اعتقاد من زمان و مدت سخنرانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. باید خودتان را به جای شرکت کنندگان در جلسه بگذارید. در این صورت بدانید سخنرانی بیش از اندازه طولانی، مطمئن ترین شرایط برای خسته و عصبانی شدن دیگران می باشد. من تاکنون به سخنرانی خیلی ها گوش داده ام و باید بگویم که سخنرانی ۷۰ درصد آنها، بیش از اندازه طولانی بوده است.
بیشترین توهین کنندگان کسانی هستند که سخنران را معرفی می کنند. بارها اتفاق می افتد که سخنرانی معرفی کننده سخنران، از مدت سخنرانی شخص سخنران بیشتر است. باید به خصوص توجه داشت که اگر سخنران برای حاضران در جلسه شناخته شده باشد و اگر سخنران از اعتبار و معروفیت زیادی برخوردار باشد، مدت معرفی باید کوتاه باشد و در اغلب موارد عنوان کردن نام او کفایت می کند.
اما اگر سخنران شناخته شده نیست، کیفیات و مدارج علمی او را به سرعت بگویید و بقیه کارها را به خود او واگذار نمایید. تحت تاثیر صدای خودتان هیپنوتیزم نشوید. در اغلب مواقع مدت سخنرانی اشخاص از قبل تعیین می شود. سخنران از قبل می داند که چه مدتی قرار است حرف بزند و با این حال بسیاری از سخنرانان از حد زمانی که برای آنها تعیین شده فراتر می روند. آنها فکر می کنند حرفی که باید بزنند بسیار اهمیت دارد، خیلی ها فکر می کنند خیلی خوب حرف می زنند و از این رو اشکالی ندارند اگر فرا تر از مدت زمان تعیین شده سخنرانی کنند. این اشخاص اگر فکر کنند که یکی از حاضران در مجلس مرتب به ساعتش نگاه می کند و اگر این نگاه کردن را به حساب علاقه او بگذارند، اشتباه بزرگی مرتکب شده اند.
قاعده کلی این است بایستید، حرف بزنید و تمام کنید. بایستید، حرف تان را با هر تاکیدی که مایلید بزنید و بعد حرف تان را تمام کنید. شاید ما هم باید کار یکی از قبایل آفریقایی را انجام دهیم. در این قبیله سخنران باید روی یک پای خود بایستد و حرفش را بزند و تمام کند.
یک بار ویل راجرز مسئول برگزاری یک برنامه سخنرانی بود که قرار بود طبق قرار قبلی هر یک از سخنرانان ۱۰ دقیقه صحبت کنند. اما یکی از سخنرانان بی توجه به این قرار مرتب حرف زد و صحبتش به یک ساعت کشید. بالاخره وقتی صحبت او تمام شد از ویل راجرز عذر خواهی کرد و گفت ساعتش را در منزل جا گذاشته بود. ویل راجرز هم به نجوایی که همه آن را شنیدند در جوابش گفت:« اما روی دیوار پشت سرتان یک تقویم وجود دارد.»

تدارک و ایراد سخنرانی

اما در مورد خود سخنرانی توصیه من این است که هرگز کلمه به کلمه آن را حفظ نکنید. اگر این کار را بکنید و بعد یک کلمه را فراموش کنید، همهمه حاضران در جلسه را بلند می کند. اما حتی اگر بخشی از سخنرانی را فراموش هم کنید دیگران احساس می کنند موضوعی را از بر می خوانید و این به مذاق مستمعین خوش نمی آید.
به اعتقاد من بهترین راه برای تدارک سخنرانی این است که مفاد کلّی و اندیشه های مورد نظر را به خاطر بسپارید. می توانید مطالب سخنرانی را فهرست وار و به ترتیب روی کاغذی بنویسید و در تمام مدت سخنرانی از آنها به عنوان یادداشت استفاده کنید. این گونه مجبور نمی شوید تک تک کلمات سخنرانی را به خاطر بسپارید، اما بی قاعده و بی سر و ته حرف نمی زنید.
شما می دانید که در مورد هر مطلب چه می خواهید بگویید. به هنگام ایراد سخنرانی پس از آنکه هر مطلب را به زبان آوردید و هر موضوع را که تمام کردید، به یادداشت خود نگاه کنید و به مطلب بعدی بپردازید. این کار را تا زمان رسیدن به انتهای سخنرانی ادامه دهید. توجه داشته باشید باید برای هر بخش از سخنرانی و برای کلّ آن زمانی را در نظر بگیرید؛ در غیر این صورت صحبت شما ادامه دار می شود.
بخش پایانی سخنرانی احتمالاً مهم ترین بخش آن است. حاضران در جلسه بخش انتهایی سخنرانی شما را بیش از سایر بخش های آن به خاطر می سپارند. اگر لطیفه ای دارید که می توانید با آن به سخنرانی خود پایان دهید از آن استفاده کنید، در غیر این صورت مهم ترین مطلب کلام را به انتهای آن واگذار کنید.
در هر حال، سخنرانی، رسمی یا غیر رسمی، باید سرگرم کننده باشد. اما این البته بدین معنا نیست که باید یک کمدین باشید. اگر نمی توانید لطیفه بگویید، این کار را نکنید، اما اگر احتمالاً بتوانید این کار را بکنید بدانید که آوردن لبخند بر لبان مستمعین سخنرانی شما را گرم تر می کند.

چه رفتاری را هنگام سخنرانی به نمایش بگذاریم

سوای مطلب سخنرانی، مهم ترین نکته خود شما هستید. اینکه چگونه حرف می زنید و چه تاثیری بر دیگران می گذارید. در این زمینه بهترین توصیه ای که می توانم بکنم این است که سعی کنید طبیعی به نظر برسید. خودتان را سفت و سخت نگیرید. گاه تکانی بخورید و حالتی بگیرید تا مستمعین بتوانند چشمان شان را تکان بدهند.
با لحن یکنواخت صحبت نکنید. روی بعضی از کلمات تاکید کنید. اگر این کار را نمی کنید، به حاضران در جلسه فرصت تکان خوردن بدهید. بگذارید کمی جابه جا شوند، بخندند. کاری نکنید که با هم صحبت کنند و علاقه شان را به گوش دادن حرف های شما از دست بدهند.
نگران آن نباشید که قبل از سخنرانی کمی گیج و دسپاچه هستید. تقریباً همه سخنرانان خوب با این مشکل روبه رو هستند. اگر کمی دسپاچه و نگران نباشید، خلاف عرف رفتار کرده اید. بدانید وقتی پشت تریبون قرار می گیرید این دسپاچگی تمام می شود.
کاری که بعضی از سخنرانان می کنند، این است که در چشمان یکی از حاضران در جلسه نگاه می کنند، انگار که تنها برای او حرف می زنند. این کار فوایدی دارد، زیرا مجبور نمی شوید مرتب به چهره های همه نگاه کنید و یا به یاداشت های خود خیره شوید.

بنابر این صحبت خود را تا حد امکان کوتاه کنید. سعی کنید از خلق خوش استفاده نمایید و به موقع و در زمان معین شده به برنامه پایان دهید. یکنواخت و بی روح صحبت نکنید. به حاضران در جلسه نگاه کنید و اقتداری از خود را به نمایش بگذارید. اگر لازم است تنفس بکنید، این کار را به جا و حساب شده و در وقت مناسب بسیار موثر واقع می شوند.
نکات دیگری هم وجود دارد که به نظر مسلّم می رسد، اما عجیب است که بسیاری از سخنرانان آنها را فراموش می کنند. وقتی امکان استفاده از جملات کوتاه و ساده وجود دارد، از جملات بلند بالا و مفصل استفاده نکنید. در زمینه استفاده از کلمات فنی دقیق و مراقب باشید، مگر آنکه برای گروهی حرف بزنید که با آن واژه های فنی آشنایی کافی داشته باشند.
نکته دیگر این است که اگر می خواهید مطلبی را به دیگران انتقال دهید، به دانش و اطلاعات آنها توجه داشته باشید و نه اطلاعات و دانش خود.
به هر صورت اگر قرار است سخنرانی کنید، زیاد نگران نباشید. به توصیه های ارائه شده در این مقاله توجه کنید و بیشترین تلاش تان را به خرج دهید. مطمئن باشید که سخنرانی دوم شما بهتر از سخنرانی اول شما خواهد بود. سخنرانی سوم هم از سخنرانی دوم بهتر است. هر چه تمرین بیشتری بکنید، در شرایط بهتری قرار می گیرید.