چهره لودویگ فان بتهوون از سوژه‌هایی بود که اندی وارهول، یکی از بنیانگذاران صاحب‌نام هنر پاپ در واپسین ماه‌های عمر خود به آن پرداخت. بتهوون که از بزرگ‌ترین آهنگسازان تاریخ موسیقی محسوب می‌شود، الهام‌بخش بسیاری از نقاشان بوده است.
نگاهی نافذ و قیافه‌ای عبوس با موهایی آشفته ویژگی‌هایی است که در بسیاری از تصاویر و نقاشی‌هایی که از لودویگ فان بتهوون خلق شده، به چشم می‌خورد. به ویژه پرتره‌هایی که بعدها از او کشیده شدند، هماهنگی بیشتری با تصوراتی دارند که امروزه از بتهوون به عنوان یک آهنگساز انقلابی و شخصیتی پیچیده و طغیان‌گر در ذهن‌ها نقش بسته است.
تابلویی از بتهوون جوان که در سال ۱۸۰۳ خلق شد. در این نقاشی هم می‌توان لبخند ملیح بتهوون را دید و هم انرژی و قدرتی که در چهره‌ی او نهفته است. بتهوون پس از آمدن به وین توانست نظر شماری از اشراف پرنفوذ پایتخت اتریش را به خود جلب کند و از حمایت آنان برخوردار گردد.
کارل فون لیشنووسکی، یکی از اشراف معروف و پرقدرت در وین از شخصیت‌هایی بود که بتهوون را مورد پشتیبانی قرار داد، اگر چه بعدها دعوا و شکافی میان او و بتهوون پدید آمد. در این تابلو که آن را یولیوس اشمیت در سال ۱۹۰۰ خلق کرد، بتهوون در حال نواخت پیانو برای مهمانان در خانه لیشنوسکی است.
در سال ۱۸۱۲ بتهوون و یوهان ولفگانگ فون گوته، ادیب و شاعر مشهور آلمان در “تپلیتس” دیداری با یکدیگر داشتند. قدم زدن آنان در پارک در پی بروز یک صحنه سروصدای زیادی به پا کرد. در حالیکه گوته پس از روبرو شدن با یکی از اشراف می‌ایستد و سر خود را برای احترام خم می‌کند، بتهوون بی‌اعتنا از این رویارویی به قدم زدن خود ادامه می‌دهد. این تابلو برداشت کارل روهلینگ، نقاش آلمانی از این صحنه است.
شکی نیست که بتهوون یکی از محبوب‌ترین و معروف‌ترین هنرمندان عصر خود محسوب می‌شد. پرتره‌های بیشماری که از چهره‌ای او خلق شده‌اند، شاهدی هستند بر این مدعا. یکی از مشهورترین آثار تابلویی است از یوزف کارل اشتیلر که در سال ۱۸۲۰، یعنی هفت سال پیش از مرگ بتهوون خلق شد.