“جنبش ۵۷” که اعلام موجودیت کرد، اهداف مهم خودرا کاهش خشونت علیه زنان از طریق بهبود دسترسى زنان به حقوق شان و تسهیل براى مشارکت سیاسى زنان عنوان نمود.
این جنبش، عملى نشدن قوانین، عدم آگاهی خانم ها از حقوق شان، عدم خودکفایی و دسترسی نداشتن به عدالت را از جمله چالش های عمده بر سرراه زنان مى خواند.
این نهاد معتقد است که درهماهنگی با نهادهای دیگر، این چالش را به زودی از میان بر خواهند داشت و برای این کار، راهکردهای اساسی را از خانواده ها آغاز کرده و به اجتماع گسترش خواهد داد.
درنشستی که به اشتراک تعدادى ازنهادهای مدافع حقوق زن، جامعه مدنی و اراکین دولتی برگزارشد، “جنبش ۵۷” موجودیت خودرا به حیث نهادمدافع حقوق زنان اعلام نمود وبه ارایه پلان استراتژیک پنجسالۀ خود پرداخت.
در پلان استراتژیک؛ آرمان، ماموریت، ارزش های محوری “کار برای زنان بدون تبعیض، تعهد، دقت داشتن، شایسته سالاری، ساحات کاری استراتیژیک، و اشتراک سیاسی زنان گنجانیده شده است.
“جنبش ۵٧ ” می گوید که پلان استراتژیک پنج ساله را با تفاوت ساختاری پس از شکلگیری، با در نظرداشت نیازمندی ها و شرایط کشور و برنامۀ کاری تهیه نموده که به صورت منظم طبق آن دادخواهی و فعالیت خواهد نمود.
نامگذاری این جنبش، به اساس عدد ۵۷ حروف ابجد ” ز” مساوی به ٧ و “ن” مساوی به ۵۰ است.
سحر “رحمتی” عضو “جنبش۵٧” گفت که این جنبش، جهت دسترسی خانم ها به حقوق شان توسط خود خانم ها ایجاد گردیده تا در راستای محو خشونت های خانوادگی، خشونت علیه زنان و مشارکت سیاسی زنان بر اساس شایسته سالاری فعالیت نماید.
وی علاوه کرد که جنبش بصورت متمرکز برای تمام زنان کار میکند، به نظریات دیگران گوش داده و به تفاوت و اختلاف فرهنگ ها احترام می گذارد.
رحمتى افزود: “ما گفته نمی توانیم که دراین سه دهه، برای زنان هیچ کارصورت نگرفته. کار شده؛ اما این کافی نیست. تاکیدمابراین است که باید به زنانى که در ساحات دوردست کشور تحت خشونت قرار دارند، رسیدگی شود.”
این عضو جنبش۵٧ گفت که بیشترین خشونتى که بر زنان صورت می گیرد، از سوی مردان است؛ باید مردان هم ذهنیت داده شوند تا چالش هایی که زنان با آن مواجه اند کاهش یابد.
ناجیه “انوری” عضو دیگر این جنبش، به آژانس خبری پژواک گفت: “آرمان مااین است تا یک روزی افغانستانِ عاری از خشونت و تبعیض علیه زنان داشته باشیم. ”
خانم انوری گفت که آنها فعالانه برای زنان کار مینمایند تا خشونت علیه زنان از طریق بهبود دسترسی زنان به حقوق شان کاهش داده شود.
فرشته “کریمی” عضو دیگر جنبش، گفت که آنها برای رفع چالش ها نسبت به نهادهای دیگر، متفاوت عمل میکنند؛ یعنی ابتدا درمورد خشونت هایی که در خانه است، اقدام کرده، سپس دامنۀ کارکردهاى شان را در محل کار، محل تحصیل و اجتماع گسترده خواهند کرد .
وی در مورد تفاوت هایی که این جنبش با نهادهای دیگر دارد، گفت که جنبش ۵۷، کاملاً مختص به زنان است که در آوردن به تغییرات مثبت سریعاً عمل خواهد کرد، کارهای اعضای این جنبش رضاکارانه بوده ومیخواهند بیشتر بر بخش هایی کار کنند که در این ۱۳ سال، روى آن کار نشده است .
خانم کریمى گفت که آنان مانند نهادهای دیگر، به تنهایی کار نمیکند؛ باید حمایت حکومت، سکتور خصوصی، احزاب و شوراهای محلی وجامعه بین المللی را با خود داشته باشند.
مفکوره ایجاد این جنبش، از تجارب عملی بعضی کشورها به منظور ایستادگی خشونت علیه زنان گرفته شده است .
این جنبش که خود را به نام “موسسه دیدبان حقوق اساسی افغانستان” نیز یاد میکند، می گوید که ساختار مختلط از خانم ها است که شامل دوازده حوزه کاری (حکومت، شوراى ملى، قضا، جامعه مدنی، رسانه ها، احزاب، محصلین، استادان، شاعران، هنرمندان، سکتور خصوصی و ورزشکاران) می گردد.