مدت‌هاست که نواک جوکوویچ بر صدر جدول رده‌بندی تنیس جهان تکیه زده، اما در این جدول خارج شدن نام راجر فدرر و رافائل نادال از میان چهار نفر نخست، برای اولین بار در ۱۳ سال اخیر بود.
دو غول تنیس که روی هم ۳۱ گرند‌اسلم در کارنامه دارند، از سال ۲۰۰۳ همواره جزو چهار نفر ابتدایی تنیس جهان بودند اما حالا نادال پنجم است و فدرر هفتم.
فدرر و نادال پیش‌تر هم از رتبه چهارم پایین‎تر رفته بودند اما آخرین باری که هردوی آن‌ها جزو چهار نفر اول تنیس نبودند به ژوئن ۲۰۰۳ باز‌می‌گردد، زمانی که فدرر در رتبه پنجم بود و نادال تنیس‌باز نوجوانی در رتبه ۷۶ جهان. تا آن زمان هیچکدام از این دو نفر قهرمان گرند‌اسلم نشده بودند.
اما دفعه بعدی که رده‌بندی جهانی اعلام شد (اوایل ماه ژوئیه) فدرر هم قهرمان یک گرند‌اسلم (ویمبلدون) شده بود و هم توانسته بود به جمع چهار نفر بالای جدول راه پیدا کند. برای نادال اما دوسال طول کشید و در سال ۲۰۰۵ بود که نادال با قهرمانی در اوپن فرانسه، آغازگر عصر “نادال-فدرر” در تنیس جهان شد.
این دو نفر نه تنها مسابقه خودشان را به یکی از کلاسیک‌ترین بازی‌های تاریخ تنیس تبدیل کردند، بلکه به اعتقاد بسیاری از کارشناسان بهترین مسابقه تاریخ تنیس را نیز برگزار کردند: فینال ویمبلدون در سال ۲۰۰۸ که نادال توانست با پیروزی ۷-۹ در ست پنجم برنده شود.
استیل متفاوت این دو نفر نیز چیزی بود که همیشه بر جذابیت جدال‌های آن‌ها می‌افزود؛ از یک سو نادال چپ‌دست با ضرباتی قدرتی و پیچ‌دار و در سوی دیگر فدرر راست‌دست با استیلی نرم، تهاجمی و البته هوشی فوق‌العاده.
حالا اما فدرر ۳۵ ساله است و نادال ۳۰ ساله و هر دو هم در نبرد برای قهرمانی گرند‌اسلم‌ها قافیه را به نواک جوکوویچ و اندی ماری باخته‌اند. فدرر هفدهمین گرند‌اسلم را با قهرمانی ویمبلدون در سال ۲۰۱۲ به دست آورد و نادال چهاردهمین گرند‌اسلم را با قهرمانی اوپن فرانسه در سال ۲۰۱۴. به بیان دیگر فدرر پس از ۲۹ سالگی تنها یک گرند‌اسلم برده و نادال هیچی.
دلیل اصلی خروج فدرر از جمع چهار مرد برتر تنیس مصدومیت عجیب و غریبش بود که او را مجبور کرد برای اولین‌بار در دوران حرفه‌ایش جراحی کند. دلیل جراحی: مصدومیت مچ پا در ژانویه گذشته و هنگامی که دختران دوقلو‌یش را حمام می‌کرد.
مصدومیت، فدرر را مجبور کرد تا از اوپن فرانسه کنار بکشد و به این ترتیب رکورد ۶۵ حضور پیاپی او در گرند‌اسلم‌ها به پایان رسید. او در نیمه‌نهایی ویمبلدون هم به میلوش رائونیچ باخت و هم زانویش مصدوم شد تا این بار مجبور به کناره‌گیری از تمامی مسابقات تا پایان فصل (از جمله اوپن آمریکا و المپیک ریو) شود.
مصدومیت گرچه نادال را مجبور به کناره‌گیری نکرده اما اعتماد به نفس او را نابود کرده. مشکلی که بیش از هر چیز می‌توان در فورهند‌های نادال دید. ضرباتی که قابل مقایسه با آن “فورهند‌های ویرانگر” پیشین نیست.
با این که نادال ابتدای فصل جاری در دور اول اوپن استرالیا حذف شد، اما وقتی پایش را روی زمین‌های رُسی (زمین‌های مورد علاقه‌اش) گذاشت، اوج گرفت و در بارسلونا و مونت‌کارلو (در ماه آوریل) قهرمان شد. اما درست زمانی که بسیاری منتظر دهمین قهرمانی او در اوپن فرانسه بودند، در اولین هفته رقابت‌ها به دلیل مصدومیت مچ دست چپ، کنار کشید.