نخستین ترانه های عامیانه مهرتاش- بدیع زاده که سخت مورد استقبال مردم قرار گرفت، مثل یکی یه پول خروس، ماشین مشدی ممدلی و زالکه زال زالکه، راه را برای حضور جدی تر نوعی از موسیقی پاپ در جامعه ایران هموار کرد. نمایش های موزیکال مهرتاش نیز سبب تقویت تئاتر مردمی می شد که از سال های مشروطیت پدید آمده بود.
مهرتاش در جریان گردآوری ترانه های عامیانه توجه ویژه ای به ترانه های مربوط به کار و حرفه مردمان تنگدست داشت، مثل کارگران ساختمان و یا دستفروشان دوره گرد، مثل یخ فروشان، گردو فروشان، نمک فروشان، سبزی فروشان، قفل و کلید سازان. خوانده های آنان را به هنگام کار ضبط می کرد و با اندک دستکاری باز می تابانید و خود می گفت که این ها برخی از تاریخ فرهنگ شفاهی ایرانیان است.
معروف ترین تئاتر موزیکال های مهرتاش این هاست: خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، خان لنکران، مریض خیالی، و جعفر خان از فرنگ برگشته. موزیکال های او هواداران بسیار داشت و غالبا جای خالی در سالن جامعه باربد پیدا نمی شد.
مهرتاش به موسیقی سنتی سخت وابسته بود ولی در عین حال برای ادامه بقای آن، نوآوری را ضروری می دانست. ذهن تصویر ساز او نواخته های سنتی او را بر روی تار جذاب تر می ساخت.
در آهنگسازی نیز ذوق خود را آزموده بود. چند ترانه نوآورانه سنتی از او برجای مانده که معروف ترین آن ها نتیجه پیوند آهنگی از او با غزل آهوی وحشی حافظ است. نخستین خواننده آهوی وحشی ملوک ضرابی است و از میان بازخوانان، اجرای عبدالوهاب شهیدی با تنظیم فرامرز پایور دلپذیرتر از کار درآمده است.
اسماعیل مهرتاش در سال ۱۳۵۹ در تهران درگذشت.