دوست خوب بودن وظیفه ای بزرگ است. شما بایستی وفادار، صادق، خالص، قابل اعتماد، قابل تکیه، مخلص، خوشایند، اجتماعی، پاسخگو، پذیرا و بخشنده باشید. باید برای حمایت و همدردی و کمک در هر زمان آماده باشید. در عین حال اجازه ندهید که از سوی دوستانتان استثمار شوید و یا خود را به ندیدن بزنید، زیرا ممکن است زمانی مجبور باشید رک وراست حرفتان را بزنید و اینگونه رفاقت و دوستی تان را در معرض خطر قرار دهید. همچنین اوقاتی هست که باید ساکت باشید و عقایدتان را برای خود نگه دارید، آنها دوستان شما هستند، کارها را بطور متفاوت انجام میدهند. شما باید یک مشاور، استاد، کشیش، یاور، همراه، دوست، محرم راز و رفیق باشید.
شما باید به دوستی اشتیاق، ایثار، قصد، خلاقیت، علاقه و شور و انگیزه را اضافه کنید و این همان چیزی است که باید انجام دهید. دوستان باید در یک جهان ایده آل چه کاری انجام دهند؟ اگر رفقایتان در انجام دادن هر یک از این کارها شکست بخورند آیا باز هم به دوستی تان ادامه خواهید داد؟ آیا بخشنده و حامی هستید؟ مهمترین چیز در دوستی حضور در مواقع ضروری است. باید وقتی آنها درگیر و گرفتارند در کنارشان باشید نه صرفا در اوقات شادی و لذت.
وقتی آنها شما را در ساعات اولیه، روزهای سیاه، ایام و اوقات دلواپسی و گرفتاری نیاز دارند شما در کنارشان دستشان را بگیرید و به آنها اجازه دهید بر شانه هایتان بگریند. هر کاری که لازم است انجام دهید تا آنها را سر حال بیاورید.
شما آنجا خواهید بود تا به آنها پند و اندرز دهید، آنجایید تا بارها گوش دهید، شما آنجا خواهید بود وقتی بقیه دوستان دست از کار کشیده اند، شما آنجا خواهید بود تحت هر شرایطی.
دوست واقعی کسی است که هنگام سوار شدن به هواپیما بتوانید، با او مکالمه ای داشته باشید و ۱۰ سال بعد وقتی باز میگردید، همان مکالمه را هنگامیکه از هواپیما پیاده میشوید، به یاد دارند و همیشه به فکرتان بوده اند. گویه زمان زیادی نگذشته است، دوستان واقعی دقیقا چنین وضعیتی دارند.