نویسنده گزارش:احمد سهیل نصیری

دوازدهم جون، روزی که در سال ۲۰۰۲میلادی از سوی سازمان جهانی کار، به نام روز مبارزه باکار کودکان نام‌گذاری شد. بر اساس آمار این سازمان نزدیک به ۱۶۸میلیون کودک در سراسر دنیا در حوزه‌های مختلف مشغول به کار هستند.
سازمان جهانی کار، به همین دلیل شعار امسال روز جهانی مبارزه باکار کودک را “پایان دادن به کار کودک در چرخه اقتصاد، مسؤولیت تک‌تک افراد” اعلام کرده است.
بر اساس آخرین آمارهایی که از وزارت کار و امور اجتماعی در دسترس است، در افغانستان نزدیک به ۲ میلیون کودک مشغول به کار هستند.
فقر، اولین و مهم‌ترین عامل در کشور است که سبب شده بسیاری از کودکان به‌جای رفتن به مدرسه و کودکی کردن، به کار رو بیاورند و از دنیای خود دور شوند.
بعد از چند دهه جنگ در کشور، قشری که کمتر موردتوجه حکومت پیشین و فعلی قرار گرفت، شاید همین کودکان باشند. عدم ایجاد اقتصاد زیربنایی در کشور سبب شد خانواده‌ها برای مقابله با بحران بیکاری از کودکان برای امرارمعاش استفاده کنند.
زمانی که کودکان به خیابان‌ها جهت کار روی آوردند، کم‌کم مشکلاتی که می‌توانست به این طیف از جامعه آسیب برساند رونما شدند. مشکلاتی همچون آزار و اذیت‌های جنسی، روی آوردن به اعتیاد، استفاده سو از کودکان برای جنگ از سوی مخالفان و … .
وقتی به صحبت‌ها و وعده‌های مسؤولان در سال‌های گذشته نگاهی می‌اندازیم می‌بینیم که همه وعده داده بودند تا درزمینهٔ کم شدن کودکان خیابانی اقداماتی را انجام دهند، اما در واقعیت یا این وعده‌ها جامه عمل نپوشیدند و یا اگر عملی شدند نتیجه معکوس داشتند.
بی‌توجهی به وضعیت کودکان در افغانستان از سوی مسؤولان می‌تواند روی آینده کشور تأثیرات ناگواری بگذارد. توجه نکردن به کسانی که در سایر نقاط جهان به‌عنوان آینده‌سازان یک کشور از آن‌ها یاد می‌شود، پیامدهای ناگواری همچون افزایش بی‌سوادی، افزایش اعتیاد و … را می‌تواند سبب شود.