پیکاسو، یکی از نوابغ بزرگ عالم هنر، در طول عمر خود با زنان زیادی رابطه داشت، اما فرانسواز ژیلو تنها زنی بود که در نهایت به پیکاسو “نه” گفت و او را ترک کرد. اثری تازه به زبان آلمانی زندگی او با پیکاسو را بازمی‌تاباند.
مالته هرویگ در کتاب خود در باره آشنایی این دو می‌نویسد: «پیکاسو استاد بود و ژیلو منبع الهام او. ژیلو ۲۲ ساله بود که پیکاسو او را کشف کرد؛ زنی جوان و تأثیرنگرفته و باکره مانند یک بوم سفید نقاشی که پیکاسو دوست داشت آن را پر کند.»
به اعتقاد این محقق آلمانی، پیکاسو بزرگ‌ترین نقاش دوران خود و شاید حتی همه‌ی دوران‌ها بود و استعداد فوق‌العاده‌ای در “خودنمایی” داشت. در کنار خود او و هنرش جایی زیادی برای دیگران نبود. خودشیفتگی این نابغه سبب می‌شد که دیگران به درجه سیاهی‌لشکر تنزل یابند. فرانسواز ژیلو زنی بود که این روند را دگرگون کرد.
می‌گویند پیکاسو در زمان آشنایی با ژیلو به او گفته بود: «دخترانی که ظاهری همانند تو دارند، نمی‌توانند نقاش باشند.» ژیلو که امروز ۹۳ سال دارد در گفت‌وگوهای خود با مالته هرویگ اظهار می‌دارد که پیکاسو اما او را در نهایت به کارگاه نقاشی‌اش دعوت کرد. ژیلو نیز به‌‌رغم سخن پیکاسو دست از نقاشی نکشید و هنوز هم روزهای خود را به نقاشی می‌گذراند. پرتره‌ای از فرانسواز ژیلو که به سال ۱۹۴۳ میلادی برمی‌گردد.
فرانسواز ژیلو در طول ۷۵ سال فعالیت هنری خود بیش از ۵ هزار طرح و ۱۶۰۰ تابلوی نقاشی خلق کرد. آثار او در طی ۵۰ سال گذشته همواره به نمایش گذاشته شده‌اند. اکثر این آثار در تملک شخصی قرار دارند و شماری از آنها نیز در موزه‌، از جمله موزه متروپولیتن نیویورک، در معرض نمایش گذاشته شده‌اند. یکی از پرتره‌هایی که ژیلو از خود در سال ۱۹۴۱ میلادی کشیده است.
پیکاسو عشق بزرگ او بود، اما ژیلو حاضر نبود هر چه را که پیکاسو می‌خواهد بپذیرد. او هم حد و مرزی برای خود قائل بود. چهره‌ی مصمم او در این تصویر نشاندهنده‌ی اراده و اعتمادبه‌نفس اوست. تابلویی که ژیلو در این عکس سرگرم خلق آن است، “به من دست نزنید” نام دارد.