کودکان دنیا را از دریچه ای تازه و متفاوت می بینند و همین است که موجب خلاقیتشان می شود، اگر می خواهید راه حلی برای مسئله ای پیچیده پیدا کنید، فکر کنید اگر کودک بودید چطور به آن نگاه می کردید. از چه تصاویری برای نشان دادن آن استفاده می کردید؟ برای اینکه بزرگ تر ها آن را درک کنند چطور آن را توضیح می دادید؟ چطور می توانستید مسئله را به یک داستان تبدیل کنید؟
گاهی در تمرینی با مدیران ارشد، به آنها می گویم که به زودی با خلاق ترین مشاورانی که تا به حال دیده اند، ملاقات خواهند کرد. به آنها می گویم که این مشاوران از قوه ی تخیلشان استفاده می کنند، دائما در حال اکتشاف هستند و واهمه ای هم برای ارائه ی راه حل ها و ایده ها ی پیچیده ی خود در مقابل مشکلات دنیا ندارند.
سپس مشاوران وارد اتاق می شوند.آن ها البته کودکانی هفت ساله هستند. هریک از مدیران کار خود و مشکلی را که در تلاش است آن را حل کند با کودکان در میان می گذارند و کودکان تصاویری می کشند و ایده هایی برای حل مشکل ارائه می کنند.
ایده های کودکان معمولا ابتدایی و ساده نگرانه اند؛ ولی این درست همان چیزی است که تاثیر آن را افزایش می دهد.گاهی این کودکان دقیقا به همان چیزی اشاره میکنند که بزرگ تر ها نمی خواهند ببینند، یا نمی بینند.
از همه مهمتر اینکه اصطلاحات سنگین و نا مفهومی که اغلب زندگی بزرگ ترها را مورد هجوم قرار می دهند، برای کودکان بی معنی و بی استفاده هستند. بازگشت آن به زبان ساده و کودکانه نضم و ترتیب بیشتری به ذهنشان می بخشد و ناگهان مسائل برایشان روشن می شود.