فرد فرد ما انسان ها تنها هستیم. بدون توجه به اینکه یک نفر ممکن است چند دوست داشته باشد، و بدون توجه به اینکه این دوستان چقدر با شما ممکن است نزدیک باشند، تغییری در این اندیشه ایجاد نمی شود. همه ما موجودی از آن خود و منحصر به فرد هستیم.
من به دوستان نزدیک اشاره کردم اما این مطلب در مورد بستگان و حتی نزدیکان شما مانند شوهر و زن، هم صدق می کند.
احتمالاً در سال گذسته به هزاران نفر بر خورد کرده اید که از شما پرسیده اند: حال تان چطوره؟ آیا تا کنون به واقع به این سوُال جواب داده اید؟ به عبارت دیگر آیا به راستی به این اشخاص گفته اید که واقعاً حال تان چطور است؟
آیا درباره دردها و تالّم ها درباره مشکلاتی که در محل کار و خانه دارید با آنها صحبت کرده اید؟ احتمالاً اگر این کار را کرده باشید، متوجه تغییری در حالت نگاه آنها شده اید؟ احتمالاً متوجه شده اید که زیاد علاقه نشان نمی دهند و بعد از مدتی انگار که فقط برای خودتان حرف می زنید.
مسائل و مشکلات شما از آن شما هستند. دوست من و دیگران آنقدر به این شرایط علاقه نشان نمی دهند. علتش را هم حتماً می دانید. زیرا همه، مشکلات خودشان را دارند و مطمئناً برای آنها مشکلات خودشان اهمیت بیشتری از مشکلات شما دارد. برای شما هم مشکلات آنها به اندازه اهمیتی که مشکلات شما برای شما دارند اهمیت ندارند.