آیا هرگز متوجه شده‌اید که کودک‌تان چیزهایی را از شما پنهان می‌کند؟ شاید صحبت از موضوعی خاص برایش راحت نباشد. سعی کرده‌اید با او حرف بزنید؟ مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد هرچند دروغ گفتن بچه‌ها می‌تواند پدرومادرها را پریشان کند، اما بچه‌های ” باهوش ” واقعا در پنهان‌سازی دروغ، معرکه هستند! محققان دانشگاه شفیلد، میان حافظه گفتاری و پنهان کردن دروغ، ارتباط پیدا کردند. در این تحقیق، نقش حافظه فعال در فریب گفتاری درمیان بچه‌های ۶ تا ۷ ساله مورد مشاهده و بررسی قرار گرفت.

نتایج نشان داد، دروغگوهای خوب، در مقایسه با دروغگوهای بد، هم در پردازش و هم در یادآوری، درتست حافظه فعال گفتاری، بهتر عمل می‌کنند. ارتباط میان دروغ گفتن و حافظه گفتاری از این حقیقت سرچشمه می‌گیرد که پنهان‌سازی دروغ، شامل داشتن حساب دقیق از اطلاعات گفتاری فراوانی می‌شود. در نتیجه، بچه‌هایی که حافظه بهتری دارند و می‌توانند آمار دقیقی از اطلاعات داشته باشند، می‌توانند برای دروغ‌های شان، داستان‌سازی کنند.
اما امتیازاتی که دروغگوهای بد و دروغگوهای خوب در عملکرد دیداری-فضایی کسب کردند، تفاوتی دیده نشد. محققان حدس می‌زنند دلیلش این است که معمولا دروغ گفتن، شامل داشتن اطلاعات دقیق تصویری نمی‌شود، بنابراین، اطلاعات دیداری-فضایی از اهمیت کمتری برخوردار است. اولین بار است که نشان داده می‌شود حافظه فعال گفتاری، ارتباط قوی با دروغ گفتن دارد.
دکتر النا هویکا می‌گوید، هرچند والدین معمولا نسبت به دروغ‌گفتن فرزندشان، احساس غرور و افتخار نمی‌کنند اما دست کم می‌توانند بابت کشف این موضوع خوشحال باشند که هروقت فرزندشان به خوبی دروغ می‌گوید، یعنی مهارت اندیشیدن و حافظه‌اش خوب است. فرایندهای تفکر و اندیشه، مخصوصا حافظه فعال گفتاری، برای تعاملات پیچیده اجتماعی مانند دروغ گفتن مهم هستند، چون بچه‌ها نیاز دارند انواع گوناگونی از اطلاعات را دستکاری کنند. نتایج این تحقیق در Journal of Experimental Child Psychology منتشر شده است.