نویسنده گزارش: احمد سهیل نصیری

۳۰۰  مورد اقدام  به خود کشی زنان در شهر هرات از ابتدای سال جاری  تاکنون به ثبت رسیده است.

در شهر علم و فرهنگ ۳۰۰ مورد اقدام به خود کشی آمار بلندی  به نظر میرسد.

ازآمار ذکر شده  در نهایت ۱۰ تن به زندگی شان نقطه ی پایان گذاشتند.

بیش از ۸۰ در صد از این بانوان بین ۱۶ الی ۴۵ سال سن داشتند، یعنی  حدود ۲۴۰ تن شامل قشر نوجوان و میانسال بودند.

افزایش خود کشی خبریست که مورد تایید اداره امور زنان ولایت هرات نیز قرار گرفته است.

اما آمار ثبت شده خود کشی های زنان در اداره اموره زنان ولایت هرات عدد ۸ را نشان می دهد. هرچند تفاوتی در ارایه ارقام بین دو اداره می شود.

اما بحث اصلی افزایش اقدام به خود کشی و موفق شدن در این راستا از سوی زنان است که از جانب هر دو اداره مورد تایید قرار می گیرد.

اما چرا در شهر علم و فرهنگ  و در عصر کنونی آمار بلند افزایش خود کشی زنان را داشته باشیم در  شهری که همیشه ، بحث عقلانیت، منطق و فرهنگ از آن به گوش میرسد.

عدم آگاهی عمومی جامعه از حقوق زنان،  روا داشتن خشونت بر زنان و ازدواج های اجباری و زیر سن از عواملی پنداشته میشود که زنان را ناچار می کند که دست از زندگی بکشند که خود  نیزسهم زیادی در ایجاد آن نداشتند.

اما چه گونه میشود که دیگر آماری از افزایش اقدام به خودکشی نیمی از پیکر جامعه را  آن هم در شهر علم و فرهنگ نشنویم.

به گمان غالب میتوان گفت که مقصر اصلی اقدام به خودکشی زنان خودشان نیستند.  چرا که  این زنان در کشوری زندگی میکنند که سنت های قدیمی و ناپسند کمبود آگاهی مردان از حقوق زنان، سهم نداشتن در ایجاد زندگی مشترک، فقر و تنگدستی و حتی شرایط  روحی و روانی ایجاد شده برای شان آنان را وادار به خود کشی می کند عملی که نه در فرهنگ جای دارد و نه هم در دین.

اما در نهایت با وجود همه این مسائل، مسئولان و متخصصان امور باید به دنبال راهی برای ریشه کن سازی این ناهنجاری اجتماعی چند عاملی باشند،تا مبادا آنچه از آن به عنوان ناهنجاری نام می بریم روزگاری به هنجار مبدل شود.