زمین‌لرزه نپال که روز شنبه (۲۵ آوریل) به وقوع پیوست، نه‌تنها هزاران نفر را در کام مرگ فروبرد، بلکه نابودی شمار زیادی از آثار و بناهایی را به همراه داشت که جزو میراث فرهنگی جهانی محسوب می‌شوند.
به میراث فرهنگی و آثار معنوی این کشور ضربه‌ای سنگین زد. در دره‌ی کاتماندو که در دامنه‌ی رشته‌کوه‌های هیمالیا واقع است، هفت اثر تاریخی که جزو میراث فرهنگی جهانی یونسکو به شمار می‌روند، در فاصله‌ای اندک با یکدیگر قرار دارند. یکی از این آثار تاریخی معبد سوویام‌بونات است.

استوپاهایی بودایی و معبد سوویام‌بونات قلب روحانی و معنوی نپال محسوب می‌شوند. استوپا بنایی گنبد‌شکل یا تپه‌مانند است که از برجسته‌ترین نمودهای آیین بودایی است. استوپای بودنات، میدان‌های “دوربار” با بناهای تاریخی‌اش و همچنین معابد پاشوپاتینات و چانجونارایان که خارج از کاتماندو قرار دارند، در فهرست میراث فرهنگی جهانی یونسکو گنجانده شده‌اند.
پادشاهان نپال در گذشته در کاخ‌های میدان‌های دوربار در باختاپور (تصویر)، کاتماندو و پاتان زندگی می‌کردند. در پایان سال ۲۰۰۷ بود که نظام پادشاهی در کشور نپال برچیده شد و یک سال بعد نیز نظام جمهوری جایگزین آن گردید.
بسیاری از معابد و مجسمه‌هایی که در میدان‌های دوربار در باختاپور (تصویر)، در کاتماندو و پاتان قرار دارند، بر اثر زلزله آسیب دیده یا یکسره نابود شده‌اند. این آثار تاریخی متعلق به سده‌های ۱۲ تا ۱۸ میلادی هستند. دست‌اندکاران یونسکو روز یکشنبه (۲۶ آوریل)، یک روز پس از وقوع زلزله جمع‌آوری نام آثاری را که در جریان این سانحه مهیب از بین رفته‌اند، آغاز کردند.

در میدان دوربار در کاتماندو بسیاری از معابد بودایی دو یا سه طبقه‌ای قرار داشتند که از نمونه‌هایی ویژه در معماری نپال به شمار می‌روند.
مرکز تاریخی شهر کاتماندو به حدی ویران شده که بخش‌هایی از آن، از جمله میدان دوربار قابل شناسایی نیست؛ برج ۶۲ متری “دراهارا” (تصویر پیش از ویرانی) و معبد متعلق به قرن ۱۹ میلادی هندوها که جزو میراث فرهنگی جهانی هستند هم فروریخته‌اند.

از برج عظیم دراهارا که ۲۰۰ پله داشت، تنها پایه‌ای باقی مانده است. امدادگران در تلاش بودند که حدود ۵۰ تن از کسانی را که در زیر آوارهای این برج دفن شده بودند، پیدا کنند. این برج که در سال ۱۸۲۶ میلادی ساخته شده، در جریان زلزله‌ی مهیب سال ۱۹۳۴ در نپال نیز نابود شده و پس از این فاجعه بازسازی شده بود.