امروز مصادف است با ۲۱ سپتامبر روز جهانی صلح و همه ساله مردم این روز را در سراسر دنیا تجلیل می‌کنند همه مردم دنیا این واژه را تنها وسیله برای خنداندن لب‌های بیشماری از انسان‌هایی می‌دانند که سال‌هاست سایه شوم جنگ حس لبخند را از آنان گرفته است.
درست مثل مردم کشور خودمان افغانستان.
در افغانستان از روز جهانی صلح در حالی تجلیل به عمل می آید که آشوب و نا امنی از تاریخ تجلیل سال ۲۰۱۵ هیچ تفاوتی تاکنون نداشته، سال‌هاست آسمان کشورمان تاریک است، آنقدر تاریک که کبوتر پر قدرت صلح دیگر مجال بال و پر کشیدن در این فضا را ندارد. فضا تا حدی ناخوشایند است که باید به احترام مردم درد دیده اما صلح ندیده کشور یک دقیقه سکوت کرد و درمیان این سکوت چندی گریست.
تا به کی و دیگر تا چند از این روزها اینقدر نمادین و سمبلیک تجلیل به عمل آید؟
صلح در حالی در کشور تجلیل می‌شود که هنوز خون بسیاری از هم میهنان مان در کفن خشک نشده است.
صلح در حالی از زبان قدرتمندان کشور حیاتی تلقی میگردد که اشک چشم مادران بسیاری در این مرز و بوم هنوز از گونه هایشان خشک نشده است.
اینجا در افغانستان صلح در حالی رهایی گفته می‌شود که خود در بند است و هراس از اینکه فردا چه خواهد شد شب و روز برای آنها نگذاشته است.
همه ساله رهبران کشور در این روز شعارهایی چون مبارزه با نا امنی و تلاش برای امن ساختن وضعیت کشور سر می‌دهند. در صورتی که ملت افغانستان شاهد به وقوع پیوستن هیچ یک از شعارهایشان نبوده و گذر زمان شعار گونه بودن سخنرانی‌های آنان را ثابت نموده است.
با این حال هنوز هم صلح تمجید می‌شود، حال آنکه باید پرسید صلح کجا است که ما ندیده‌ایم؟!