آسیب‌ها را بر اساس مکانیسم ایجاد آسیب و نحوه شروع علایم به دو گروه عمده آسیب‌های حاد با شروع ناگهانی با عامل یا زمان ایجاد مشخص و آسیب‌های Overuse که شروع تدریجی دارند، تقسیم‌بندی می‌کنند.
در اکثر بیماران این نوع تقسیم‌بندی به سهولت انجام می‌‌شود، اما گاهی اوقات این امر به سختی میسر است؛ مثلاً در بیمارانی که در انتهای یک روند مزمن با یک اتفاق حاد دچار عارضه می‌شوند؛ به طور مثال در دوندگان مسیرهای طولانی که دچار شکستگی متاتارس دوم می‌شوند.
هر بافت توانایی مشخصی در تحمل استرس و تغییر پذیری دارد و هنگامی که نیروهای وارده بر خاصیت تحمل بافت برتری پیدا کنند، آسیب اتفاق می‌افتد.
آسیب‌های حاد. وقتی اتفاق می‌افتند که اضافه بار بر قدرت تحمل بافت به حدی برتری یابد که بتواند باعث تغییرشکل¬پذیری غیر قابل برگشت شود.
آسیب‌های مزمن. در اثر اضافه بار تکرار شونده اتفاق می‌افتند؛ ولی هر کدام از این اضافه بارها به تنهایی قادر نیستند که باعث تغییر شکل غیرقابل برگشت شوند، اما وقتی که تجمع یابند بر آستانه آسیب‌ بافتی برتری یافته و آسیب ایجاد می‌شود.
قبل از این¬ که بیمار علامت‌دار شود روند آسیب بافتی در طول یک دوره زمانی اتفاق می‌افتد و با یک بار کم و تکرار شونده (repetitive load) منجر به میکروتروما شده و در نهایت منجر به آسیب‌های Overuse می‌شود.
اگر چه بافت در اکثر موارد بدون این که علامت بالینی واضحی دیده شود، خود را ترمیم می‌نماید، اما اگر مراحل اضافه بار بافتی قبل از اینکه بافت ترمیم حاصل کند، ادامه یابد منجر به آسیب علامت‌دار بالینی Overuse می‌شود.
لذا درنام‌گذاری این سندرم از عناوین بیماری ترومای تجمعی (Cummulative Trauma disorder) و یا صدمه کشیدگی تکرار شونده ( repetitive strain injury) استفاده می‌شود.
آسیب‌های ناشی از بیش‌کاری معمولا در ورزش‌های هوازی که نیازمند تمرین طولانی‌مدت به صورت یکنواخت هستند، مثل دو در مسیرهای طولانی و دوچرخه‌سواری و یا در ورزش‌های تکنیکی که نیازمند حرکات تکرار شونده مکرر هستند، مثل تنیس، پرتاب نیزه، وزنه‌برداری، پرش ارتفاعایجاد می‌گردد.

علل آسیب‌های overuse به دو گروه عمده خارجی و داخلی تقسیم‌بندی می‌شوند:

علل خارجی
الف- خطاهای تمرینی: حجم زیاد تمرین، شدت زیاد تمرین، زیاد کردن سریع تمرین‌ها، تغییر ناگهانی نوع تمرین، خستگی زیاد، استراحت کم و تکنیک غلط
ب- سطوح نامناسب: نرم یا سفت بودن غیرمتعارف و یا ناهموار بودن سطوح تمرین
ج- کفش: نامناسب و یا کهنه
د- وسایل ورزشی نامناسب
ه- آب و هوای گرم، سرد و یا مرطوب
و- عوامل روان‌شناختی
ز- تغذیه نامناسب

علل داخلی :
مربوط به خود ورزشکار هستند

الف- اختلالات راستا، کف پای صاف یا قوس پای زیاد، واروس پاشنه پا، تیبیا وارا، ژنو والگوم و ژنو واروم، پاتلا آلتا، آنته‌ورسیون گردن فمور و تورسیون تیبیا.
ب- غیر مساوی بودن اندام‌های تحتانی
ج- عدم تعادل در عضلات
د- ضعف عضلانی
هـ کمبود انعطاف پذیری:‌ سفتی عمومی عضلات، ضخیم¬شدگی موضعی عضلانی، محدودیت در دامنه حرکتی مفصل
و- جنسیت، جثه و تراکم بدنی.
ز- عوامل دیگر نظیر عوامل ژنتیکی،‌ عوامل غددی و وضعیت‌های متابولیک.