وقتی با همکارتان هردو منتظر آسانسور ایستاده‌اید، از همکارتان درمورد برنامه آخر هفته‌اش می‌پرسید، یا درمورد هوا، نتیجه فوتبال و حال همسرش می‌پرسید با این‌که واقعا این اطلاعات به‌دردتان نمی‌خورد، اما دلیلی دارد.
گفتگوی کوتاه، قابل پیش بینی و حتی گاهی معذب کننده است، اما در عین‌ این‌که پیش پا افتاده است، واقعا نتایج مثبتی هم می‌توان از این گپ‌های کوچک بدست آورد.
گپ زدن یک آیین انسانی است.
گفتگوی کوتاه، غفلتی فرهنگی درمورد مکالمه است و این خبر چندان هم بد نیست. گپ، شکلی از مکالمه است که پرداختن به آن راحت است و شکل‌گیری احساس اجتماعی را نسبتا آسان می‌نماید. دیوید رابرترز می‌نویسد، گپ کوتاه، از جنبه‌های زیادی، ژرف و ناپیمودنی است، اما موجب ارتباط اولیه و گفت و شنود ثانویه می‌شود:
اولین نقش گپ کوتاه، اجتماعی است، چیزخاصی نگفتن اما کاری کردن، مثلا برقراری تماس، تاکید و تصدیق مجدد عضویت مشترک در یک جمع معمولی( هرچیزی می‌تواند باشد)، ابراز احساسات مثبت( و درنتیجه کاهش ترس و تهدید)، نشان‌دادن علاقه و توجه، و غیره. این‌ها چیزهای بی‌اهمیتی نیستند، ابدا کوچک نیستند، اما در درونمایه‌های معنایی ارتباطی، باهم متفاوتند.
گپ کوتاه، ناآشناها را به هم ارتباط می‌دهد.
تحقیقات نشان داده، این ارتباط می‌تواند، شادترتان کند. پژوهشی که رفت و آمدکنندگان یک قطار را بررسی کرد، نشان داد آنهایی که درگفتگوهای کوتاه برپایه تعاملات اجتماعی با غریبه‌ها شرکت می‌کنند، نسبت به کسانی که درتنهایی و انزوا تردد می‌کنند، قطارپیمایی مثبت‌تری دارند.
قابل قبول هم هست، به مکالمات مودبانه ای که حین پیاده‌روی با همسایه‌تان داشتید فکر کنید یا کلماتی را که دردیدار با یک آشنا درمترو ردوبدل کردید به یاد آورید. موضوعات این گفتگوها هیچ‌وقت مداخله آمیز نیستند اما این کنش و واکنش خیلی بهتراز این است که طول روز را تنها باشید.
گپ کوتاه، می‌تواند به نفع شغل‌تان باشد.
وقتی مصاحبه شغلی دارید، خیلی کم احتمال دارد که با فرد مصاحبه کننده که درآن سوی میز نشسته، آشنا دربیایید. استفن کی، موسس کمپانی inventRight در Entrepreneurبه این نکته اشاره می‌کند اگر می‌خواهید شغل‌تان را توسعه دهید، مهم است که دراین مکالمات کوچک راحت باشید. گپ کوتاه، کلید برقراری تماس با دیگران است و همین می‌تواند منتهی به فرصت‌های بسیاری شود.