چیزی که موجب نگرانی می شود وجود ندارد. مطلقا هیچ چیز. اگر از همین اکنون تا پایان عمر نگران آینده باشید، نگرانی شما هم هر اندازه هم زیاد باشد، آینده را تغییر نخواهد داد. فراموش نکنید که اضطراب بنا به تعریف یعنی اینکه به خاطر اموری که معلوم نیست در آینده پیش خواهند آمد یا نه، وجود و شخصیت خود را در لحظه کنونی به حال رکود بگذارید.
مواظب باشید نگرانی را با برنامه ریزی برای آینده اشتباه نکنید. اگر برای تدارک آینده برنامه ریزی می کنید و فعالیتهای زمان حال شما آن آینده را بارورتر می کند این امر ربطی به اضطراب ندارد. اضطراب هنگامی وجود دارد که زندگی شما در زمان حال، به خاطر اتفاقات احتمالی آینده، به نحوی راکد گذاشته می شود.
اجتماع ما احساس اضطراب را تقویت می کند. در این مورد هم اضطراب را با توجه زیاد نسبت به چیزی و یا مواظبت بسیار از کسی مشتبه می کنند. مثلا اگر نسبت به شخصی علاقه و توجه داشته باشید در انظار عموم باید نگران او باشید. از این رو زیاد میشنوید که : “البته نگران هستم، خیلی طبیعی است که وقتی نسبت به کسی توجه و علاقه دارید نگران او باشید” یا “نمی توانم نگران نباشم، آخر تو را دوست دارم.” و به این ترتیب علاقه خود را با نگرانی به اندازه لازم و مناسب و در زمان مقتضی ثابت می کنند.
اضطراب در فرهنگ ها بومی شده است. تقریبا همه افراد اوقات زیادی از زمان حال خود را صرف نگرانی برای آینده میکنند . در حالیکه تمامی این اضطراب ها بی حاصل است. حتی یک لحظه نگرانی نیز هیچ چیز را بهتر نخواهد کرد.
بسیاری از اضطراب های شما به مسائلی مربوط می شود که هیچگونه نظارتی بر آنها ندارید. هر قدر دلتان بخواهد میتوانید نسبت به جنگ، اوضاع اقتصادی، و یا بیماری های احتمالی اضطراب داشته باشید. نگرانی شما نه صلح به همراه می آورد، نه فراوانی و ثروت و سلامت. شما بعنوان یک فرد هیچگونه نفوذی بر هیچ یک از عوامل فوق ندارید. بعلاوه مصایبی که نگران آنها هستید در واقعیت غالبا کمتر از آنچه که فکر میکنید مصیبت بارند.
ممکن است شما جزو گروه های حرفه ای باشید که انواع فشارها و اضطراب غیر لازم را نسبت به هر گونه فعالیت یا رویداد قابل تصوری بر خود هموار می کنند. یا از آن دسته آدم های مضطربی باشید که فقط در مورد مسائل شخصی خود نگرانی دارند.