عربستان سعودی در سطح جهانی یکی از بزرگ‌ترین کشورهای پول دهنده در بخش کمک به مهاجرین بشمار می‌رود. اما این کشور به انسان‌های نیازمند پناهندگی نمی‌دهد. دلیل آن در چگونگی ساختار سیاسی این کشور محافظه‌کار نهفته است.
در نیمه ماه آگست روزنامه عربستان سعودی “عرب نیوز” در جده این خبر خوش را اعلام کرد: کمیساری های عالی سازمان ملل در امور مهاجرین از عربستان سعودی برای حمایتی تشکر کرده است که این کشور برای اردوگاه مهاجرین “الزعتری” انجام داده است.
با این حمایت که زیر عنوان “کمپاین ملی برای حمایت مهاجرین سوریه” صورت گرفت، ۷۰ هزار کیلو خرما جمع‌آوری شد و به مهاجرین در اردوگاه توزیع شد.
چنانچه روزنامه “الریاض” چندی قبل نوشت، سنت جمع‌آوری و توزیع اعانه از جانب عربستان سعودی، به زمان‌های مؤسس این دولت عبدالعزیز عبدالرحمن آل سعود برمی‌گردد که در سال ۱۸۸۰ تولد یافت و در ۱۹۵۳ وفات کرد.
صرف‌نظر از این نوع کمک‌های نمادین، عربستان سعودی کمک‌های بسیار وسیع‌تر را در اختیار مهاجرین قرار می‌دهد. مثلاً این کشور در کنفرانس کشورهای کمک‌کننده حوزه خلیج در جنوری سال ۲۰۱۳ در شهر کویت، در جمع‌آوری بیش از ۹۱۰ میلیون دالر آمریکایی سهیم شد.
میزان این کمک‌ها در سال ۲۰۱۴ هرچه بیشتر افزایش یافت. عربستان سعودی با ۷۵۵ میلیون دالر آمریکایی اعانه، نه‌تنها مهاجرین سوریه را بلکه تمام کشورهای نیازمند به کمک‌های بشری را موردحمایت قرارداد.
بر اساس گزارش برنامه سازمان انکشاف جهانی “کمک‌های بشری جهانی”، عربستان سعودی ششمین کشور بزرگ کمک‌کننده در سطح جهانی است.
اما عربستان سعودی تا امروز حتی یک مهاجر سوریه را نیز نپذیرفته است. در عوض این کشور ترجیح می‌دهد تا مهاجرین راه‌های پرخطر به‌سوی اروپا را در پیش گیرند.
سازمان عفو بین‌المللی از این سیاست عربستان سعودی در خزان سال گذشته انتقاد کرد. این سازمان نوشت: “فقدان امکانات برای جا دادن به مهاجرین از جانب دولت‌های خلیج به‌ویژه مایه شرم است.”
در همین حال از مجموع ۲۹ میلیون جمعیت عربستان سعودی، شش میلیون آن خارجی‌هایی هستند که به‌صورت قانونی در این کشور زندگی می‌کنند که شمار بیشتر آن‌ها مهاجرین کاری از آسیا و دیگر کشورهای اسلامی‌اند.
در کویت شمار خارجی‌ها به ۶۰ درصد و در قطر به بیش از ۹۰ در صد و در امارات متحده عربی به حدود ۸۰ درصد می‌رسد. پذیرش مهاجرین به شمار خارجیان در این کشورها بازهم خواهد افزود. به نظر می‌رسد که نگرانی‌ها برای پذیرش مهاجرین از سوریه و عراق بیشتر از آمادگی این کشورها در این مورد است.