یک نویسنده جوان علی رغم بلند پروازی هایش به موفقیت چندانی دست نیافته است،می گفت: مشکل من این است که روزها بلکه هفته های متوالی چیزی برای نوشتن به ذهنم نمی رسد.
او می گفت: خودتان که می دانید،نویسندگی یک کار خلاق است.انسان باید تحت تأثیر چیزی قرار بگیرد و احساسات او موجب حرکتش بشود.
درست است نویسندگی کاری است خلاق؛ولی نویسنده خلاق دیگری،رمز موفقیت خودشرا در نگارش تعدادی از آثار خوب این گونه شرح می داد: من از روشهای خاصی برای راه اندازی ذهن خود استفاده می کنم:ضرب الاجلهایی برای اتمام کارهایم دارم.برای همین نمی توانم صبر کنم خلاقیتم مرا راه بیندازد.مجبورم خودم آن را به حرکت درآورم.شیوه کار من این است :خودم را مجبور به نشستن پشت میز می کنم. بعد قلم به دست میگیرم و شروع به نوشتن می کنم.از آنجا که فقط جنبه بدنی و حرکتی نوشتن مورد نظرم است هر چیزی را که به ذهنم برسد روی کاغذ می آورم. در اصل فقط کاغذ سیاه می کنم.انگشتان و دستم را به حرکت وامی دارم،ودیر یا زود،بی آنکه خودم متوجه شوم وارد یک مجرای صحیح فکری می شوم.
البته گاهی از اوقات ،وقتی برنامه نوشتن در کار نیست فکرهایی به ذهنم خطور می کند.ولی روی آنها حساب چندانی باز نمی کنم.زیرا بیشتر افکار جالب را طی کار بدست می آورم.
حرکت موجد حرکت است.این قانون طبیعت است.هیچ چیز حتی دهها وسیله فنی که هر روز مورد استفاده قرار می دهیم خود به خود شروع به حرکت نمی کند.

خانه شما به طور اتوماتیک گرم می شود؛ولی باید درجه حرارت مورد نظرتان را خودتان انتخاب کنید(دست به عمل بزنید)اتومبیل شما هم به طور اتوماتیک دنده عوض می کند.ولی فقط در صورتی که پدال مربوطه را فشار دهید. همین قانون در مورد حرکت ذهن نیز مصداق دارد.برای آنکه بتوانید از خلاقیت آن استفاده کنید باید آن را روی دنده مناسب قرار دهید.
مدیر فروش یک شعبه از سازمانی که فروش آن از طریق مراجعه به منازل انجام می شود توضیح می داد که چگونه به فروشنده هایش آموزش داده است از طریق (شیوه حرکتی) هر روز زودتر و موفقتر از پیش کار خود را آغاز کنند.
او می گفت: (آنهایی که در کار فروشندگی منزل به منزل بوده اند می دانند که فروشنده بیچاره هیچ وقت روی خوشی ازمردم نمی بیند.مراجعات صبح اول وقت حتی برای خبره ترین فروشنده ها هم دشوار است.خودشان هم می دانند که به احتمال زیاد تا وقتی روز به آخر برسد چند بار حالشان گرفته خواهد شد. به همین دلیل طبیعی است که شروع کار در صبحها را به هر شکلی عقب بیندازند.چند فنجان قهوه دیگر بخورند،کمی دور و بر منزل گشت بزنند یا خودشان را به کارهای کوچک مشغول کنند؛و همه برای این است که اولین برخورد را به تعویق بیندازند.
(من این راه را به همه افراد تازه وارد یاد می دهم.به آنها توضیح می دهم که تنها راه برای شروع کردن فقط و فقط شروع کردن است.باید لحظه ای درنگ نکنند و کار را عقب نیندازند. به آنها می گویم این کارها را انجام دهیدماشینتان را پارک کنید.کیف نمونه اجناس را بردارید و به طرف در بروید.زنگ بزنید.لبخند بر لب داشته باشید. بگویید: (روز به خیر! و جنستان را معرفی کنید و همه این کارها را به طور مکانیکی و بدون فکر و حساسیت بی مورد انجام دهید.مراجعات خود را به این شکل شروع کنید و طلسم را بشکنید؛در این صورت تا مراجعات دوم و سوم ،ذهنتان آمادگی لازم را پیدا می کند و به طرز موثری اجناستان را خواهید فروخت.)
شخص شوخ طبعی می گفت بزرگترین مشکل زندگی آدم این است که در یک اتاق سرد از زیر یک لحاف گرم بیرون بیاید.منظورش طرح نکته ای بود.اینکه هر چه بیشتر دراز بکشید و فکر کنید که برخاستن از جای گرمتان چقدرآزار دهنده است،کار دشوارتر می شودحتی در کارهایی به این سادگی ،حرکتهای خودکار،یعنی پس زدن لحاف و گذاشتن پاها روی زمین ،دشواری عمل را از بین می برد.
مسئله بسیار روشن است. مردمی که کارها به انجام می رسانند،صبر نمی کنند حالشان برای انجام آن مساعد شود؛بلکه خودشان زمینه را برای مساعد شدن حالشان فراهم می کنند.

این دو کار را تمرین کنید:

الف- با استفاده از حرکتهای مکانیکی ،کارهای ساده و در عین حال کسل کننده ای که در منزل یا سر کار بر عهده دارید،انجام دهید. به جای فکر کردن راجع به جنبه های نا مطبوع کار،آن را بدون درنگ شروع کنید و ادامه دهید.
شاید نامطبوع ترین کاری که خانمها در منزل با آن روبرو می شوند،ظرف شستن باشد. مادر من هم از این قاعده مستثنی نیست. ولی با استفاده از یک شیوه مکانیکی یاد گرفته است خیلی سریع کار را تمام کند.
به محض آنکه از سر میز برمی خیزد چند تا ظرف را با خودش برمی دارد و بدون فکر کردن به کاری که دارد انجام می دهد،شروع به شستن آنها می کند. در ظرف چند دقیقه همه ظرفها شسته می شود.آیا این شیوه از جمع شدن ظرفها و وحشت ازانجام یک وظیفه سخت و کذایی جلوگیری نمی کند؟
این کار را امروز انجام بدهید: یکی از کارهایی را که کمترین علاقه ای به انجام آن ندارید در نظر بگیرید. و بعد بدون انکه به خودتان اجازه کار شکنی یا ترس بدهید،آن را انجام دهید.این موثر ترین شیوه برای انجام کارهای روز مره است.

ب-از حرکت برای خلاق ایده ها ،طرح نقشه ها ،حل مسائل و انجام کارهایی که فعالیت ذهنی شدید می طلبد استفاده کنید.به جای آنکه صبر کنید ذوقتان شما را به حرکت درآورد،ذوق و احساس خود را به حرکت درآورید.
شگرد خاص و تضمین شده ای در اینجا توصیه می کنم. از قلم و کاغذ استفاده کنید. یک مداد معمولی ،بزرگترین ابزار متمرکز کننده ای است که انسان می تواند در اختیار داشته باشد.اگر قرار باشد میان یک قلم و کاغذ ،و یک دفتر کار لوکس ،مبله،مجلل و دنج یکی را انتخاب کنم،همیشه قلم و کاغذ را ترجیح می دهم. به کمک یک قلم و کاغذ می توانید ذهن خود را به مسئله ای گره بزنید.
هنگامی که فکری را روی کاغذ می آورید،ناخوداگاه،تمام توجه شما روی آن متمرکز می شود.علت آن است که ذهن انسان طوری برنامه ریزی نشده است که به یک موضوع فکر کرده و موضوع دیگری را بنویسد.هنگامی که مطلبی را روی کاغذ می نویسید،آن را روی ذنه خود نیز (ثبت) می کنید.نتیجه آزمایشها ثابت می کنید.نتیجه آزمایشها ثابت می کند که اگر فکر روی کاغذ آورده شود،دقیقتر و طولانی تر در خاطر می ماند.
زمانی که در استفاده از قلم و کاغذ برای ایجاد تمرکز تسلط کامل پیدا کردید،می توانید در مکانهای پر سر و صدا و شلوغ هم راحت به تفکر بپردازید.هر وقت می خواهید فکر کنید،شروع کنید به نوشتن،یا کاغذ سیاه کردن یا طرح کشیدن.اینها بهترین راههایی است که خلاقیت شما را به حرکت وامی دارد.